MUNA MUNA (Minthostachys setosa)- zioło

Napar i smak herbaty

Napar z liści Muna Muna jest pyszny, delikatny i świeżo miętowy. Ma lekki żółto-zielony kolor i orzeźwiający aromat. Można pić go z sokiem z cytryny w wersji zimnej i gorącej. Poleca się go także łączyć z innym peruwiański skarbem - Vilcacorą.

Pochodzenie herbaty

Muna muna (Minthostachys setosa) należy do aromatycznych górskich ziół, które zdobyły swoją renomę na długo przed tym, zanim zaczęto o nich mówić w Europie. W tradycji anndyjskiej jest uznawana za roślinę o wyjątkowym znaczeniu nie tylko jako element codziennego życia, lecz także jako naturalny środek ochrony upraw. Jej intensywny aromat skutecznie odstrasza szkodniki, dlatego lokalni mieszkańcy sadzą ją w pobliżu pól uprawnych, szczególnie ziemniaków.

Naturalnym środowiskiem tej rośliny są wysokogórskie obszary Ameryki Południowej. Najczęściej występuje na wysokościach od 2700 do 3400 metrów nad poziomem morza, gdzie panują surowe warunki klimatyczne duże różnice temperatur między dniem a nocą, intensywnie nasłonecznienie oraz uboższe gleby. To właśnie te czynniki nadają roślinie jej charakterystyczną siłę i wyjątkowy aromat. Muna muna rośnie w paśmie Andów, rozciągającym się od Wenezuela przez Kolumbia, Peru i Boliwia aż północne regiony Argentyny. Jej występowanie ma jednak charakter lokalny, co sprawia, że jest cenionym i stosunkowo rzadkim surowcem.

Na pierwszy rzut oka może przypominać oregano lub miętę. Dorasta do wysokości nawet dwóch metrów, ma delikatnie owłosioną łodygę oraz drobne, owalne liście. To właśnie w nich koncentrują się substancje odpowiedzialne za charakterystyczny, mentolowy aromat. Do dalszego przetwarzania zbiera się nadziemne części rośliny, które są następnie starannie suszone, aby zachować jak najwięcej cennych składników aktywnych.

Ciekawostką jest również szeroka gama ludowych nazw, jak zyskała Muna muna. W Ekwador znana jest jako Tipo lub Poleo, w Peru jako Chanuka, w Boliwia nazywa się ją Muna, a w Argentynie Peperina. Niezależnie jednak od nazwy, zawsze jest to roślina zajmuje ważne miejsce zarówno w tradycyjnej kulturze andyjskiej, jak i we współczesnej fitoterapii. Obecnie jej znaczenie odkrywane jest na nowo. Naukowcy i plantatorzy poszukują sposobów na ochronę jej naturalnych stanowisk, a jednocześnie dążą do rozwoju zrównoważonej uprawy, która pozwoli sprostać rosnącemu światowemu zapotrzebowaniu.

Muna muna ceniona nie tylko za swój aromat, lecz także za zawartość substancji bioaktywnych, do których należą przede wszystkim:

• olejki eteryczne (m.in. pulegon, menton i limonen)
• flavonoidy
• związki fenolowe
• garbniki
• terpeny.