LIŚĆ MELISY (MELISSA OFFICINALIS) - ZIOŁO

Napar i smak herbaty

Napar z melisy ma jasnożółto-zielony kolor oraz bardzo przyjemny, ziołowo-cytrynowy smak i aromat. Doskonale sprawdza się w upalne dni jako ice tea, ale także wtedy, gdy chcemy rozgrzać ciało. Można go dosłodzić miodem lub cukrem gronowym.

Pochodzenie herbaty

Melisa lekarska (Melissa officinalis) to popularne zioło z rodziny jasnotowatych. Ta roślina osiągająca 70-150 centymetrów wysokości, rośnie zarówno na polach, jak i na nasłonecznionych ogrodach. Naturalnie występuje we wschodnim rejonie Morza Śródziemnego, w małej Azji oraz w Europie Środkowej.

Ziele i liście melisy zbiera się w czerwcu i lipcu (zanim zakwitnie), najlepiej w południe i w chłodniejsze dni.Nie stoi za tym żadna legenda czy przesąd, lecz wielowiekowe doświadczenie zielarzy właśnie wtedy roślina zawiera najwięcej olejków eterycznych. Wśród nich warto wymienić olejki z citral, citronellol i geraniolem. Melisę należy suszyć powoli i przechowywać w dobrze zamkniętych pojemnikach.

Mimo to, podobnie jak w przypadku większości roślin, z melisą wiąże się kilka dawnych wierzeń. Podobno książę Llevellyn z Glaramorganu pił herbatę z melisy przez całe życie i dożył (rzekomo) 108 lat. Starożytni Grecy, którzy nadali roślinie nazwę Melissa ( po grecku pszczoła), wierzyli, że gałązka malisy przyciągni do pustego ula nowe pszczoły. W innych czasach wierzono również, że kobieta nosząca melisę w amulecie przyciągnie miłość.

Herbatę z melisy może w rzeczywistości pić każdy, przez cały dzień.