DRAPACZ LEKARSKI, KNIKUS BENEDYKTYSKI NATKA (Cnicus benedictus L.) - zioło

POCHODZENIE ZIOŁA

Nazywa się go różnie - drapacz lekarski, knikus, bernardynek czy błogosławiony oset. Ostatnia nazwa jest związana z legendą o Karolu Wielkim. Jego armia w trakcie kampanii była dziesiątkowana przez morowe powietrze. Wódz postanowił już zrezygnować z dalszej walki i wycofać się, gdy ukazał mu się anioł i nakazał mu posłać strzałę z łuku. W miejscu, gdzie strzała upadnie miał odnaleźć skarb, który ochroni jego wojsko przed chorobą. Na pewno prawidłowo odgadliście, że był to knikus.

Drapacz dorasta do wysokości 60 cm. Ma charakterystyczne, kolczaste liście i zebrane w koszyczki, żółte kwiaty. Można go spotkać w okolicach Morza Śródziemnego, gdzie wybiera raczej suchą, ale i dobrą glebę. Jego natkę zbiera się w okresie pełnej wegetacji, aby była bogata w dobroczynne dla zdrowia substancje. Później suszy się ją powoli w umiarkowanej temperaturze około 30°C.

Knikus jest ziołem jadalnym. W Szkocji nawet wkładają liść tej rośliny pomiędzy dwie nasmarowane kromki chleba uzyskując w ten sposób  pożywną i całkiem smaczną przekąskę. Najczęściej jednak z natki przygotowuje się napar. Ten można zarówno pić, jak i używać do okładów i kąpieli. W ten sposób można przyspieszyć gojenie się ran i podrażnień skóry. Największą korzyścią dla naszego zdrowia jest jednak jego pozytywny wpływ na wątrobę i nerki. Docenią go także kobiety karmiące, którym pomaga wytwarzać większą ilość mleka. 

Wywar z drapacza lekarskiego można pić w rozsądnych ilościach przez okres sześciu do ośmiu tygodni, potem zalecamy przerwę. Odradzamy go jednak kobietom w ciąży i osobom zażywającym leki na nadkwasotę żołądka.