HERCAMPURI - ZIOŁO

Napar i smak herbaty

Napar Hercampuri ma kolor jasno żółty do zielonkawego. Pachnie intensywnie trawą, troszkę jak groch. Smak jest wyrazisty, bardzo gorzki.

Pochodzenie herbaty

Hercampuri (czyt. erkampuri) należy do ziół niewielkich rozmiarów, ale o mocnym działaniu. Można je spotkać w trudnodostępnych miejscach peruwiańskich Andów, gdzie rośnie w małych skupiskach. Warunki panujące na wysokości 3 500 – 4-500 metrów nad poziomem morza pozwalają osiągnąć roślince 15 centymetrów wysokości. Ma małe listki w kolorze żółtym do ciemnozielonego, zakwita fioletowymi lub ciemnoniebieskimi kwiatami, podobnie jak goryczka domowa. Owoce zawierają czarne lub brązowe nasiona, poprzez które roślina się rozmnaża.

Ulubione zioło medycyny peruwiańskiej kryje się również pod innymi nazwami takimi, jak Hircampuri, Té de Chavín lub Hjircan Pureck. Ta ostatnia została mu nadana przez Indian z plemienia Quechua, co po przetłumaczeniu brzmi „ten, który kroczy”. Rzekomo odnosi się do ludzi, którzy chodzili po wioskach i przynosili lecznicze zioła. Oczywiście także Hercampuri. A jak zostało nazwane w Polsce? Goryczka różowa.

Chociaż ojczyzną Hercampuri są peruwiańskie prowincje Puno, Cajamarca lub Cuzco, obecnie zioło to jest uprawiane także w Ameryce Południowej, USA a nawet w Europie. Co świadczy o jego znacznej popularności.

Na potrzeby fitoterapii wykorzystywana jest jego cała część nadziemna, którą zbiera się ręcznie a następnie suszy się powoli i starannie. Liście z szypułkami oraz kwiaty zawierają oprócz gorzkich glikozydów również euritarin i minerały (wapń, potas, sód, magnez i glin). Ponieważ Hercampuri jest naprawdę bardzo gorzkie, zalecamy rozpocząć przyjmowanie od bardzo małych dawek a następnie stopniowo je zwiększać. Zioła nie należy podawać osobom cierpiącym na chorobę wrzodową żołądka i dwunastnicy, jaki i kobietom w ciąży, karmiącym oraz dzieciom. Kuracja ziołowa z jego wykorzystaniem nie powinna przekraczać 2 miesięcy.