STEWIA (STEVIA REBAUDIANA) - zioło

Napar i smak zioła

Suszone liście mają intensywne zielony kolor, są miękkie w dotyku, a ich moc jest ogromna. Można je wykorzystać na dwa sposoby, jako składnik mieszanek herbacianych lub dodatek do naparów. Do herbaty wystarczy naprawdę niewiele kilka listków na duży dzbanek.

W smaku mają ziołowy charakter z delikatną nutą lukrecji lub miodu. Najlepiej komponują się z herbatami czarnymi, rooibosem lub korzennymi mieszankami, gdzie subtelny ziołowy smak nie dominuje nad innymi aromatami. W zimnych napojach rozpuszczają się nieco gorzej, dlatego najlepiej najpierw rozpuścić je w odrobinie ciepłej wody.

Pochodzenie zioła

Stewię odkryli Indianie Guarani w paragwajskich górach. Nazwali ją „ka'a he'ê”, czyli słodka trawa, i używali jej nie tylko do dosładzania swojej tradycyjnej herbaty mate, ale także jako element domowej apteczki. Europejczycy nie znali jej aż do końca XIX wieku, kiedy to opisał ją szwajcarski botanik Moises Santiago Bertoni. Prawdziwe zaskoczenie przyszło jednak w latach trzydziestych XX wieku, gdy francuscy chemicy odkryli, co sprawia, że stewia jest tak słodka.

Zawiera glikozydy stewiolowe czyli związki takie jak stewiozyd i rebaudiozyd A - które są nawet stukrotnie słodsze od cukru. W stewii znajdziemy także witaminy C,A i E oraz minerały, takie jak wapń, żelazo czy fosfor. Najciekawsze jest to, że glikozydy nie są trawione przez organizm przechodzi przez jelita i wydalane są w niezmienionej postaci. Nie rozkładają się na cukry, nie wpływają na poziom glukozy i insuliny we krwi.

Stewia zdobywała świat powoli. Japończycy zaczęli jej używać już w latach siedemdziesiątych i do dziś bardzo ja cenią. Europa i Ameryka były bardziej ostrożne dopuściły ją do użytku dopiero w 2011 roku, po wielu latach badań. Obecnie jednak uprawia się ją niemal wszędzie, szczególnie w Chinach, Japonii i Indiach. Stewia jest również przyjazna dla środowiska potrzebuje mniej wody niż trzcina cukrowa, nie wymaga chemicznych oprysków i dobrze rośnie nawet na słabszej glebie. Z jednej rośliny można uzyskać nawet pół kilograma suszonych liści rocznie.