HERBATA Z LUKRECJĄ - ziołowa herbata

Napar i smak herbaty

Napar herbaty daje bardzo jasny kolor oraz ma bardzo silny, przyjemny zapach i smak. Słodki, na końcu pieprzny. Można dodać do niego łyżeczkę miodu.

Pochodzenie herbaty

Lukrecja występuje naturalnie w rejonie Morza Śródziemnego. Możemy natknąć się również na nią w Południowej Morawie, gdzie uprawiana jest od około 16 wieku. Jest ona szczególnie popularna w cukiernictwie (pałka), przemyśle tytoniowym i medycynie.

Korzenie ziół z rodziny roślin strączkowych są długie i proste. Lukrecja rośnie do wysokości 1-1,5 m, kwitnie jasno fioletowymi winogronami, które po kwitnieniu tworzą strąki. Ważne są jednak jej korzenie. Hodowcy lub uzdrowiciele zbierają je jesienią, a następnie suszą. Analizy chemiczne wykazały, że korzeń lukrecji zawiera saponiny, glikozydy, związki estrogenowe, kumaryny, flawonoidy i inne związki.

Lukrecja ma zatem zastosowanie w medycynie ludowej i praktycznej. Ze względu na jej skład jest dobra dla układu pokarmowego i oddechowego. W starożytnym Egipcie była sparzana w mleku z cukrem, turzycą i pieprzem. Napój ten może następnie służyć jako afrodyzjak. Anyż podobno, jak lukrecję znajdziemy w rejonie Morza Śródziemnego. Zielonkawe owoce o aromatycznym zapachu zbierane są w sierpniu lub wrześniu. Ususzone mają wiele zastosowań. W średniowieczu wierzono, że leczą plagę i poprawiają nastrój, ale dziś są one zalecane na dolegliwości układu pokarmowego, na nieświeży oddech i wzdęcia.

Anyż jest czasami nazywany chińskim lub gwiaździstym anyżem. Płody obu ziół nie są wcale podobne. Ale efekty i smak są prawie identyczne. Wiadomo, że anyż używany był w Chinach już trzy tysiące lat temu do celów medycznych. W Europie jest używany w medycynie dopiero od 17 wieku. Anyż zawiera cenny olejek eteryczny anetol. Tradycyjna medycyna stosuje go przy kolkach i reumatyzmie oraz do poprawy apetytu.

Ostrzeżenie: Należy unikać nadmiernego spożywania tej herbaty wśród małych dzieci, kobiet w ciąży i osób cierpiących na wysokie ciśnienie krwi.