Gruzińska żółta herbata Mze

Napar i smak herbaty

Mze daje złocisto-żółty napar z miodowymi refleksami. Aromat przywodzi na myśl słoneczne łąki pełne kwiatów, a smak jest słodki jak miód, z nutami cytrusów i orzechów, aksamitny, z długotrwałym posmakiem. Każdy łyk niesie ze sobą smak słonecznego ciepła i czuły dotyk gruzińskiej gościnności.

Pochodzenie herbaty

Gruzja była onegdaj czwartym producentem herbat na świecie. W każdej sowieckiej rodzinie raczono się gruzińską herbatą, jednak po roku 1991 przemysł herbaciany się załamał. Obecnie gruzińscy rolnicy powracają do tradycji. Dziś nie uprawia się już herbaty na dużą skalę, zamiast tego skupia się na ekologicznej uprawie krzewów herbacianych pochodzenia chińskiego. Mniejsze plantacje i ręczna produkcja są dla nich ważniejsze niż ilość.

Region Guria, skąd pochodzi Mze, leży na zachodzie kraju nad Morzem Czarnym. Domniema się, że jego nazwa pochodzi z VIII wieku i w lokalnym dialekcie oznacza „niespokojną krainę” lub „serce”. Klimat w Gurii jest wilgotny i subtropikalny. Średnia roczna temperatura wynosi 12–14 °C, dzięki czemu lata i zimy są tu łagodne. Region charakteryzuje się ciepłym morskim powietrzem zmieszanym z chłodnym górskim, co wyjątkowo sprzyja krzewom herbacianym.

Specjalnością regionu są krzewy herbaciane Camellia sinensis Kolkheti, nazwane tak na cześć Parku Narodowego Kolkheti. Te krzewy obdarzone są specjalnymi genami, które nadają się do dalszego uszlachetniania. Rosną pod Paulowniami, dwudziestometrowymi drzewami o pięknych kwiatach, które chronią je przed wiatrem i ostrym słońcem. Glebę porastają niezapominajki, a całe to połączenie krzewów herbacianych, Paulowni i kwiatów miejscowi nazywają Kesane.

Listki zbiera się tylko wtedy, gdy na zewnątrz panuje odpowiednia wilgotność i temperatura, w przeciwnym razie finalna herbata nie osiągnęłaby odpowiedniej jakości. Zbieracze muszą czekać na idealny moment, ponieważ żółta herbata jest niezwykle szlachetna, a jej produkcja wyjątkowo skomplikowana. Nie wygląda to tak, jak w przypadku zwykłej czarne lub zielonej herbaty. Liście muszą przejść specjalny proces fermentacji, który trwa dłużej i wymaga precyzyjnego wyczucia czasu. Właśnie w ten sposób liście nabierają złocistej barwy i delikatnego smaku, które rozsławiły żółtą herbatę.

Listki odmiany Camellia sinensis Kolkheti zainteresowały także szkockich producentów ginu. Swoją specjalną edycję, destylowaną z 12 roślin, wzbogacili czarną herbatą z tej odmiany. Dzięki temu gin zyskał delikatny aromat miodu i jabłek.