Świąteczne chwile - rooibos

Napar i smak herbaty 

Herbata Świąteczne chwile ma ciemny mahoniowy kolor i bardzo przyjemny, miodowo-słodki aromat po zalaniu gorącą wodą. W smaku ma kremową gładkość połączoną ze świeżością prażonych jabłek i zwieńczoną cynamonowym zakończeniem. Powstała w ten sposób kompozycja jest niezwykle harmonijna - dzięki temu, że mieszanka nie zawiera liści herbaty, jest pozbawiona wszelkiej cierpkości.

Pochodzenie herbaty

Jedynym miejscem na świecie, gdzie rośnie rooibos jest Cederberg. Góry w południowo-zachodniej części RPA pokryte są iglastymi drzewami przypominającymi cedry. Oprócz nich, zwiedzających urzekają także charakterystyczne formacje skalne, z których część ozdobiona jest malowidłami rdzennych mieszkańców, Buszmenów.

To Kreole podobno "odkryli" rooibos. Zbierali liście i gałązki krzewu o botanicznej nazwie Aspalathus linearis i przygotowywali z nich bardzo smaczne wywary ziołowe. W 1772 roku botanik Carl Thunberg zaintrygowany ich poczynaniami przybliżył ten zwyczaj rodzinom osadników z Cape Dutch. Dwa wieki później Benjamin Ginsberg, syn rosyjskiego imigranta handlującego herbatą, wszedł do historii rooibosu i zaczął go sprzedawać jako "ziołową herbatę górską". Było wiele osób zainteresowanych sekretnymi zastosowaniami Redbush Tea, jak nazywany jest również rooibos. Rolnicy badali jej intrygujący proces rozmnażania (nasiona, których kiełkowanie wspomaga ogień, roznoszone są przez mrówki), bariści przyrządzali z niej pierwszą na świecie herbatę espresso. Tak zwane czerwone cappuccino można do dziś zamówić w południowoafrykańskich kawiarniach.

Dlaczego wokół rooibos jest tyle zamieszania? Oprócz pysznego smaku, zachwyca swoich konsumentów wysoką zawartością antyoksydantów, witaminy C oraz składników mineralnych takich jak sód, potas, wapń. Ale to, czego nie zawiera, to teina, dlatego jest dobrze tolerowana przez małe dzieci i nadaje się do stosowania w każdym wieku i chyba w każdej sytuacji. Rooibos lubią aktywni sportowcy, uczniowie przygotowujący się do egzaminów, matki karmiące i seniorzy.

Wspomnijmy, jak właściwie zbiera się i przetwarza rooibos. Gałązki z igiełkowatymi liśćmi muszą być ścięte i przetransportowane do specjalnych linii na wzgórzach Cederberg. Materiał jest rozdrabniany na małe kawałki, układany przez robotników w sterty i pozostawiony do fermentacji. Gdy rooibos zacznie pachnieć i zmieniać kolor (z zielonego na mahoniowy brąz), fermentacja jest zakończona. Następnie następuje suszenie pod bezpośrednim słońcem Afryki Południowej, sortowanie i pakowanie.