Korzeń żeń-szenia syberyjskiego (Eleutherococcus senticosus) - proszek

Napar i smak zioła

Odwar z korzenia żeń-szenia syberyjskiego smakuje głównie słodko i tylko lekko gorzko. Nawet drzewny zapach nie jest nieprzyjemny. Napój ma jasnożółty kolor.

Pochodzenie herbaty

Botanicy nadali mu nazwę elutherococcus senticosus, co nie brzmi tak przyjemnie jak żeń-szeń syberyjski, korzeń człowieka czy diabła. To naprawdę kolczasty krzew, choć tylko na młodych gałązkach. Dorasta do 2 metrów, ma szarą korę i około 12 centymetrowe, postrzępione liście. Kiedy eleuterococcus kwitnie, pachnie przyjemnie. Owocem są fioletowe jagody. Krzew jest "u siebie" we wschodniej części Azji i radzi sobie dobrze w wilgotnych miejscach, w lasach lub w zaroślach.

Chociaż podejmowane są próby sadzenia krzewu jako ozdobnego, jest on w centrum uwagi głównie ze względu na jego korzenie. W połowie XX wieku naukowcy zidentyfikowali te same substancje zawarte w bardzo rzadkim prawdziwym żeń-szeniu (Panax ginseng). I tak eleuterococcus szybko stał się jego warto dodać, doskonałym następcą. Korzeń jest bogaty w olejki eteryczne, specjalne glikozydy (eleuterozydy), lipidy, flawonoidy, żywice i inne substancje o szerokim spektrum działania. Dlatego jest szeroko stosowany w wytwarzaniu produktów leczniczych, a jego stosowanie jest zalecane w wielu przypadkach, najczęściej podczas rekonwalescencji, w celu zwiększenia sprawności fizycznej i tym podobnych. Mówi się, że za popularność żeń-szenia syberyjskiego odpowiedzialni są rosyjscy olimpijczycy, którzy z powodzeniem stosowali go przed i po wyścigach.