Rdest szczawiolistny nać (Persicaria lapathifolia) - zioło

Napar i smak herbaty

Rdest szczawiolistny charakteryzuje się silną goryczką i delikatną cierpkością, które doskonale ożywią każdą mieszankę herbacianą. Samoistnie popularny jest dzięki intensywnemu smakowi i naturalnej czystości.

Pochodzenie herbaty

Tak jak zioło to ma wiele nazw, tak też kryje w sobie wiele interesujących substancji. Ale po kolei.

Rdest szczawiolistny, to roślina jednoroczna z rodziny rdestowatych (Polygonaceae). Obecna jego nazwa łacińska to Persicaria lapathifolia, ale wcześniej był określany jako Polygonum lapathifolium.

Jest to roślina bardzo zmienna, potrafiąca przystosować się do różnych warunków naturalnych. Jego wysokość waha się od niskich form (około 20 centymetrów) po rośliny pionowe, osiągające 100-150 centymetrów. Łodyga jest prosta lub pochylona, ​​często rozgałęziona, o gładkiej powierzchni, czasem czerwonawej. Rdest szczawiolistny ma liście naprzemienne, podłużne, jajowate do lancetowatych, często z charakterystycznymi ciemnymi plamami pośrodku. Kwiaty są drobne, żółtozielone, białawe lub różowawe. I wreszcie kwiatostan - ma kształt cylindryczny o długości 3-6 centymetrów. Zioło wdaje błyszczące, ciemnobrązowe do czarnych niełupki.

Jest bardzo prawdopodobne, że już spotkaliście się z rdestem. Jest bowiem szeroko rozpowszechniony w strefie umiarkowanej na półkuli północnej, szczególnie w Europie, Azji i Ameryce Północnej - wtórnie został przeniesiony także do innych części świata. Preferuje siedliska wilgotne i gleby bogate w azot. Rośnie często na brzegach cieków wodnych i stawów, w lasach łęgowych, rowach przy drogach, na wilgotnych obrzeżach pól i gruntów uprawnych, na rumowiskach i przy drogach. Dobrze znosi chwilowe podtopienia i często występuje jako chwast polny. Rozmnaża się wyłącznie przez nasiona, które zachowują zdolność kiełkowania przez kilka lat.

Teraz przyszedł czas, żeby wymienić wcześniej wspomniane ważne substancje, które zawiera rdest szczawiolistny. Chodzi przede wszystkim o:

• flawonoidy (zwłaszcza kwercetyna i rutyna),
• garbniki (głównie taniny),
• gorzkie substancje,
• olejki eteryczne,
• kwasy organiczne,
• śluzy,
• witamina C w stosunkowo dużej ilości,
• składniki mineralne (potas, wapń, magnez),,
• oksymetyloantrachinony,
• glikozydy i kwasy fenolowe.

Oprócz ziołolecznictwa rdest znalazł swoje zastosowanie także w kuchni. Młode pędy i liście wykorzystywano dawniej do przyrządzania potraw warzywnych, zwłaszcza w trudnych momentach. Nasiona w niektórych miejscach mielono na mąkę i dodawano do ciasta chlebowego. Co więcej – zioło to tradycyjnie stosowano do odstraszania pcheł u zwierząt hodowlanych, służyło też jako składnik paszy dla drobiu. Oprócz tego z rośliny pozyskiwano żółty barwnik do barwienia tkanin.