NAWŁOĆ POSPOLITA (Solidago virgaurea) - zioło

Napar i smak zioła

Pikantny zapach przypominający cytrusy. Napar bursztynowego koloru ma ziemisty ziołowy smak o stosunkowo gorzkim końcu.

Pochodzenie zioła

Na poczatek pytanie: co ma wspólnego nawłoć, Thomas Edison i Henry Ford? Nie, to nie jest początek żartu. Thomas Edison dostał od Henry Forda w 1920, zadanie znalezienia dostępnego źródła gumy do produkcji opon do słynnego modelu T. nawłoć było jasnym, choć ostatecznie niezrealizowane wyborem.

Rzeczywiście rośnie dziko niemal w całej strefie umiarkowanej półkuli północnej. W Europie najczęściej można spotkać nawłoć pospolitą. Występują tu również inne gatunki (szczególnie te z Ameryki Północnej), ale mogą one, w naszych warunkach, działać przeciwko innym roślinom jako szkodniki.

Nawłoć pospolita (łacińska nazwa - solidago virgaurea) zawdzięcza swoją nazwę w związku z zalewem złotych, drobnych kwiatów pokrywających go późnym latem. Roślina rośnie do jednego metra wysokości i można ją znaleźć w różnych miejscach - od łąk przez kamieniste doliny po górskie pastwiska.

 W medycynie ludowej możemy ja spotkac pod nazwą: polska mimoza, złota dziewica, złota rózga, złotnik, włoć. Dla pozytywnego wpływu na zdrowie są w zasadzie zbierane wszystkie nadziemne części rośliny, a liście i kwiaty są czasem dodawane do różnych potraw. Z kwiatów pszczoły mogą również wytwarzać doskonały miód - ciemny i charakterystyczny. Jednak to nać jest najczęściej stosowana do przygotowywania naparów i nalewek.  Jej smak może przypominać lukrecję. Otrzymany napar jest nie tylko do picia, ale może być również stosowany zewnętrznie do okładów.

Konsumpcja powinna być umiarkowana i nie powinno przekraczać dwóch miesięcy, nastepnie zalecan est kilkutygodniowa przerwa. Nawłoci nie powinny stosować kobiet w ciąży i karmiące  piersią. Osoby z chorobami serca i nerek powinny wcześniej skonsultować się z lekarzem prowadzącym.