WERBENA NAĆ (Herba verbenae) -zioło

POCHODZENIE ZIOŁA

Święta roślina, świńskie ziele, czy zioło krzyża. Werbena ma wiele nazw. Tam, gdzie pojawiały się pogłoski o jej magicznym wpływie na nasze zdrowie, babcie zielarki i ludowi uzdrowiciele nadawali jej swoje nazwy.

Werbena lekarska (verbena officinalis) jest rośliną dorastającą do 50 centymetrów wysokości z drobnymi różowawymi kwiatami. Rośnie w nasłonecznionych, miejscach z dużą ilością wilgoci. Spotykana przede wszystkim w obszarach nizinnych, na żyznych glebach.

Werbena pierwotnie występowała na rozległym obszarze pomiędzy Morzem Śródziemnym, Afryką zachodnią i w tej części Azji, która rozciąga się aż po Himalaje. Stopniowo zadomowiła się w innych częściach Azji, Europy i Afryki. Można się na nią natknąć również na kontynencie północnoamerykańskim i w Australii.

W dawnych czasach roślina była ważnym elementem szamańskich rytuałów. Kapłani w starożytnym Rzymie obsypywali werbeną ołtarze boga Jowisza wierząc, że z jej pomocą potrafią stworzyć zaklęcie, które będzie zapewniać miłość i pokój. Plemiona germańskie nosiły gałązkę tego zioła na szyi, aby przeciwstawić się mocom zła i poznać potęgę miłości.

Największą sławę osiągnęła jednak dzięki swemu dobroczynnemu wpływowi na ludzkie zdrowie. Na przykład jej angielska nazwa vervain wywodzi się od celtyckiego słowa ferfaen. Co w wolnym tłumaczeniu oznacza to „pogromca kamieni”. Potrafi jednak o wiele więcej, głównie za sprawą wysokiej zawartości ważnych alkaloidów, olejków eterycznych i enzymów. Najbogatsza w te substancje jest nać werbeny. Można ją dodawać w stanie surowym na przykład do sałatek. Najczęściej jednak suszy się ją a następnie przygotowuje napar.

Chociaż nie znane są żadne skutki uboczne jej przyjmowania, zalecamy raczej używanie z rozsądkiem tak, jak i w przypadku innych ziół. W przypadku długotrwałego przyjmowania zalecamy zrobienie sobie przerwy po około dwóch miesiącach.