Koniczyna czerwona - zioło

Napar i smak zioła

Po zalaniu Koniczyny czerwonej gorącą wodą otrzymujemy napój o jasnej, może lekko różowawej barwie. Zapach jest bardzo dyskretny, smak jest lekki, słodki, ze śladami kwiatów.

Pochodzenie zioła

Na pewno już ją widzieliście. Koniczyna czerwona (Trifolium alpestre) to wieloletnie zioło z rodziny bobowatych (Fabaceae), które osiąga wysokość 20-80 centymetrów. Można ją rozpoznać po okrągłym kwiatostanie w kolorze od głębokiego różu do czerwieni, składającym się z dużej liczby małych kwiatów. Liście koniczyny czerwonej są trójlistkowe, a każdy z nich ma białawy kształt litery „V”. Kwiaty pięknie pachną, przyciągając zapylacze, zwłaszcza pszczoły i motyle.

Jest to roślina pochodząca z Europy, zachodniej Azji i północnej Afryki. Obecnie jest jednak uprawiana przez rolników na całym świecie, w tym w Ameryce Północnej i Południowej oraz Australii. Europejczycy zwykle spotykają koniczynę czerwoną na obrzeżach lasów lub wzdłuż poboczy dróg. Preferuje wilgotniejsze, bogate w składniki odżywcze gleby i klimat od umiarkowanego do ciepłego.

Wśród substancji biologicznie czynnych zawartych w koniczynie czerwonej znajdują się przede wszystkim izoflawony - naturalne fitoestrogeny o budowie zbliżonej do żeńskiego hormonu estrogenu. Inne cenne substancje to flawonoidy o działaniu antyoksydacyjnym, kumaryny o właściwościach przeciwzakrzepowych oraz olejki eteryczne i garbniki. Ponadto jest źródłem witamin A, B1, B3, E i C oraz minerałów - w szczególności magnezu, sodu, wapnia, żelaza, fosforu i chromu.

Koniczyna czerwona jest jedną z najważniejszych roślin pastewnych. Jej wartość odżywcza i zawartość białka sprawiają, że jest doskonałą paszą dla zwierząt gospodarskich. Ponadto, jako roślina wiążąca azot, przyczynia się do regeneracji gleby i jest popularnym suplementem dla rolników pracujących w rolnictwie ekologicznym. Jak wykorzystuje się koniczynę czerwoną? Można z niej wytwarzać nalewki i herbaty, ale także suplementy diety.