OMAN KORZEŃ (Inula helenium ) - zioło

Napar i smak herbaty

Przygotujcie się na orientalny aromat omanu przypominający kadzidło oraz intensywnie gorzki smak naparu.

Pochodzenie herbaty

Nawet piękna Helena Trojańska nie mogła oprzeć się czarowi omanu wielkiego. Rzekomo jego kwiaty zabrała ze sobą porwana przez dzielnego Parysa. I stąd wzięła się jego łacińska nazwa - Inula helenium.

Oman to wieloletnia, bogato rozgałęziona roślina o dużych liściach i jasnożółtych kwiatach. Zazwyczaj dorasta do wysokości półtora metra, jednak można spotkać i 3 metrowe łodygi. Można się na niego natknąć na łąkach i poboczach dróg od Hiszpanii po zachodnie Chiny. Preferuje zacienione miejsca i żyzną glebę.

Moc korzenia omanu wielkiego była znana już w chińskiej medycynie ludowej, medycynie ajurwedyjskiej, a także nie umknęła uwadze uzdrowicieli w starożytnej Grecji i Rzymie. A z jego prozdrowotnych właściwości korzystali nie tylko ludzie. Bardzo ważną rolę odegrał w leczeniu zwierząt, przede wszystkim koni i owiec.

Jednak dobroczynny wpływ na ludzkie zdrowie przeważył, i dlatego do dziś wytwarza się z niego krople, nalewki i syropy. Najprostszym sposobem uzyskania z omanu tego, co najlepsze jest oczywiście przygotowanie naparu z suszonego korzenia. Mogą go pić również kobiety w ciąży i karmiące. Również w przypadku tego zioła obowiązuje zasada przyjmowania w rozsądnych ilościach przez okres maksymalnie ośmiu tygodni.